Ekşi Kırık Ayna

Kırık aynanın bıraktığı kesiği öptüm,

Kızıl dudaklarının sarmaşığından

Köşesi katlı bir yaprak düştü

İçimin üşüyen yerlerine sakladım

Sarı sıcak hatıralar gibi

Takvimin üstüne koyulan yaslı bir anı gibi…

Bekle, biraz bekle…

Koşarsan, yetişemezsin

Eskiciler de kalmadı artık

İçinin eskiyen yerlerini atsan ne fayda,

İzi kalır, kirli yanımın saflığında…

Olmuyor…

En kötüsü de o…

Yanılmak.

İnancını, temiz ellerinde kana bulamak…

Yine de üfle, belki merhamet gösterir.

Cebinde taşındığın aynadan kaldır başını,

Bavulu bırak… Taşıma.

Sana yük olur…

Gitmek, ekşi bir tat… Sevmezsin.

Dur, oturma. Kal öyle…

Evet! Gitme de… Oturma da.

Bağır… Akşam ezanında yavrusunu çağıran anneler gibi bağır.

Sokaklar taşsın sesinle, belki güneş yeniden doğar,

İçimizin karanlık yerlerine.