Hasretlik Düştü Hozan Bağlara

HASRETLİK DÜŞTÜ HOZAN BAĞLARA

Bağlar hozan olmuş kalmamış ünü

Küskün asmaların nazını aldım

Bekler sahibini Eylül’ün onu

Yatıyor mezarda izini buldum

Kızlar takınırdı başa yazmayı

Delikanlı sever güzel süzmeyi

Kimler istemezdi mani dizmeyi

Nişanlım söylerken sazını çaldım

Bağlarda geçirsem bu yıl yazımı

Bellemem desem de tutmam sözümü

Omcalar karıkta saklar üzümü

Parmak üzümünün hazını bildim

Bekleyen kızlara ayna tutardık

Bozuma az kala bağda yatardık

Pekmez leğenine elma atardık

Kenara tandırın közünü çeldim

Alaçıkta yatmanın tadı bir başka

Verseler değişmem saraya köşke

Göçüp gitmeseydik köylerden keşke

Kütüğün, ışgının tozunu sildim

Üzülür gezerim viran bağları

Baktıkça eriyor gövdem yağları

Elimden kaçınca gençlik çağları

Maziye hasretin azını saldım

Doymadım seyrine gün akşam oldu

Bitmedi hevesim başkaya kaldı

Ağıtlar söylerken kargalar güldü

Çile bülbülünün sözünü böldüm

hozan = terk edilmiş, bakımsız

ışgın = kütükteki taze çubuk sürgünü

Bellemek = bel ile toprağı işlemek

alaçık = basit bağ damı

karık = bağda su toplayan omcaların bulunduğu bellerken yapılan aralıklı yükseklik

Dün köyde viran olmuş bağların halinden çok etkilendim 

ERDOĞAN ÇALIŞKAN 14 09 2020