Sahi Sen Niye Yoktun

Evvel zaman içinde…

Ben vardım sen yoktun

Yokluğun döşümde yatarken

Şafaktan çıkardın ışıl ışıl

Renklerle buluşurdun yeryüzünde

Bir sarı bir kırmızı bir mavi olurdun

Menekşelerin üzerinde

Çiçeklere bulaşırdın ama sen yoktun

Biz yoktuk kime bırakmıştın bizi

Sen gecemin içine saklanırdın

Ben kan ter içinde seni arardım

Asardım kendimi zifiri karanlığa

Devrilirdi tahta sandalye

Buluşturamayınca yıldızlar bizi

Bahar gibi düşünürdüm seni

Nisanda tomurcuk olurdu güller

Yüzünde açardı gülücükler ama sen yoktun

Kış gelirdi rüyalarımda

Tane tane yağardın havadan

Yokluğun kartopu gibi yuvarlanırdı

Çığ olup düşerdin uyandığımda

Nereye baksam karşımda

Neyi düşünsem aklımda

Döşü yaralı aynada yanımdaydın

Hem gündüzde hem de gecede

Hem baharda hem kışta

Birlikte yaşardık seninle

Ama biz’ deki eksikte en çok da

SEN YOKTUN HİÇ YOKTUN

Sahi sen niye yoktun

Hangi ayrılığa emanet etmiştin bizi

Bir hıyanete niye feda etmiştin bizi