Yıkık O Virana

Yıkık O Virana

Açamadım o yâre gönlümü hicranla kaldım

Aşkı saklamadan söylemek lazımmış yandım

Koşsam da peşimde varamam evlenmiş o yâr

Yansam da söndürecek o yârim yoktur yanarım

Yıllar bu yükümle beni artık zorla taşıyamaz

Bu halimi söyleyemem kimseye anlamaz

Suç benim kabahat benim gerisi anlatılmaz

Yansam da söndürecek o yârim yoktur yanarım

Var mı bu yangınıma dökülecek bir damlacık su

Esen rüzgârlarla gelir bana o yârin misk kokusu

Çekilecek çilem varmış çekerim bu en doğrusu

Yansam da söndürecek o yârim yoktur yanarım

Susmaz gönül dili kesilmez ki dilini keseyim

O yâri unutmak için hangi çöle ben gideyim

Vade dolmaz ki çekip bende ötelere gideyim

Yansam da söndürecek o yârim yoktur yanarım

Kul Mehmet’im yanarım böyle ateş düştü cana

Yolda görsem bakamam yüzüne yıkık o virana

Ben ondan yıkık kaldım acep kim önce davrana

İlk önce davranan ne yapsın evli nasıl ola sarıla

Yansam da söndürecek o yârim yoktur yanarım

Mehmet Aluç