Sende Mi Üzgün Kentler Gibi Sustun

Sende Mi Üzgün Kentler Gibi Sustun?

Seni yanıma alıp gezdiremediğim sokaklarda kayboluyorum

Çıkmazlardan çıkamıyorum

Çığlıklar sarıyor her yanımı

Bende paratoner mi var çığlıkları acıları sancıları çeken

Kalbim severken ağrıyor kan ağlıyor

Hep sevilirken vuruluyor yere düşüyorum

Oysa gözlerine bakarken o gülüşlerinle ayaktayım

O gülüşlerinde gezdiremedim mi gönlümü

Ondan yıkılıyorum kalkamıyorum

Her kelime dilimin ucunda

Sana söylerken dökülmüyor dilimden

Oysa tenha değildi sığındığım bulvarlar sokaklar

Sen kokardı sen bakardı gözlerin ışıl ışıl

Ya yanlış gördüm

Ya da yanlış sokağa girdim

Çıkılmamak üzere habersizce

Belki de

Kim bilir Rabbimden başka

 Kul bilmez ki zaten

Seni değil sanki kendimi uçurumlara atmış unutmuşum gibi

Her yer uçurum çığlıklarıyla dolu

Büyülendim de

Büyünden mi kayboldum

Öyle ise sen ara bul çıkart beni ortaya

Sesin bir çağlayansa içinde yüzüyorumdur

Öyle ise sana varmışım

Seninle olmuşum

Neden söylemiyorsun da

Istıraplar içinde can çekiştiriyorsun

Söylememen için kafana silah mı dayadılar

Hayır diyorsun

Öyle ise neden söylemiyorsun içindeyim diye

Sende mi üzgün kentler gibi sustun

Mehmet Aluç