İki Pişman İki Şişman Bir Odaya Yakışıra Cevap 1

İki Pişman İki Şişman Bir Odaya Yakışıra Cevap 1

  Mektubunu dün aldım her ikisini birden okudum, uzun uzadıya düşündüm. Galiba dallı budaklı bir psikolojik çukurun içine düştüğümü anlıyorum, mektubunu okuduktan sonra. Haklısın sende eksik olanı söyleseydim doğruydu, lakin eksiklik sende değil bendeydi ya da ben öyle hissettim ve seni terk ettim.Bu duygu yumağı arasında kuşkusuz aşk, en belirgin ve vurucu güce sahip olan senin samimiyetin bunu yeni fark ettim, seni üzdüm bu konuda pişmanım, pişmanlığımı ayaklarımın altına alarak dönebilir miyim bilemiyorum!

  Seninle yola çıktığımda, bu yola çıkışa ilişkin sende kuşku barındırmayan bu duygu deseni bin bir çeşit iken, bende bu duygu yoktu simsiyahtı renksizdi, neden böyle hissettim galiba psikolojik bir çıkmaza girdim, sana da anlatamadım, gitmeyi seçerek hata ettim şimdi anlıyorum lakin bu hatamı da ayaklarımın altında ezebilir miyim bilemiyorum! Biliyorum gelsem kapım açık bulacağım lakin bunu hak etmek istiyorum. Bu gidişimin gereksizliği beni yontsun bir şekil versin o istediğim şekil ortaya çıktığı an, sana kendimi layık gördüğüm an döneceğim. Umarım bu bekleyiş ikimiz içinde bir arayışa ve en çok da bir insana yönelen aşk, soyutluğun somuttaki karşılığı olarak meydana çıkar ve bizi bir yolda düzlemde masa etrafında buluşturur.

  Ben bu aşkın kalıbına sığmayan halimle, farklı olanı fark ettiğim anda fark ettiğim sendeki, farklı aşka döneceğimden kuşkun olmasın. Bu nedenle beni beklemesen de olur, bunu anlarım kabullenebilirim hatta şimdi kabul ettim say sen. Bende ki sapmalar seni üzüyor biliyorum, bu sapmalarım ne zaman yoluna girer de seni saran olurum bilmiyorum! O nedenle bekleme beni, bir seven bulduğun an bana kollarını açtığın gibi aç, seni sarmasına izin ver. Bırak ben pişmanlıklarımla pişeyim olgunlaşayım, seni üzen tek başına bırakan vefasız diyerek mektubuma son vereyim.

Mehmet Aluç