Ne Dilim Yandı Ne Ben Yandım...

Ne Dilim Yandı Ne Ben Yandım...

Bunca yıl çıktım yola gidiyorum nereye

Gide gide vardım berrak akan bir dereye

Baktım etrafıma benden başkası yoktur

Dilim yandı gerek yok dedim suyu içmeye

Uzun uzadıya gittim kime gidiyorum

Yol uzun lakin ben bunu bilmiyorum

Her yol kavşağında kendimden geçiyorum

Gönlüm yandı gerek yok dedim durmaya

 Döndükçe döndüm yollarda başım döndü

Baktıkça gördüklerimden aklım fikrim söndü

Bakanlar bakarken sanki bakar bir kördü

Baktıkça şaştım gerek yok fazlasını sormaya

Sanki varıyordum kendimden ben hiçliğe

Varlık aleminde kayboldum vardım sefilliğe

Sefillik içinde kalmadım zenginlik düşsün peşime

Zengin zaten bendeymiş kör gözle bakılmaz anlamaya

Bulayım dedim Rahmanın Rahmet ekinini

Bırakayım bende var olan ötesini berisini hepsini

Ne ötekisi ne berisi bıraktı beni terk edemedim birisini

Varamadım bir gönülde hak ile kalmaya

Zor işmiş yürümek bir yere varmak böylece

Hayat sandığımız gibi değilmiş bir gülmece

Bize lazım olan tek şeymiş hak aşkıyla sevmece

Sevdikçe sevilemedim varamadım bir gönülde rızaya

Ne dilim yandı ne ben yandım hak aşkıyla

Hayran kaldım yaratılan her bakışa aşkıyla

Vardım içinde kaldım gönlümün bakışıyla

Gönülle bakmak gerekirmiş fazla söz yok anlatmaya

Kaş yaparken göz çıkaran elleri tuttum

Ninniler söyleyerek gece gündüz uyuttum

Uyanınca devam etti bir kuyuya attım unuttum

Unutmak gerekirmiş meğer gerek yok kurdu kuzuya salmaya

Yazdıkça ummanı gezdim ummana vakıf oldum

Vakıf oldukça şaşırdım insanı bu haliyle anlamadım

Anlamadan devam ettim yola ummana karıştım

Umman da bir damlaymışım boşa uğraşma deniz olmaya

Mehmet Aluç