Helena

antik lehçesiyle

bağrıma düşen

kaşı kara güzel buruk yörelerden

sızan bir tutam Mezopotamya

çiçek açsa yüreğimin yamaçlarına

alev dudaklı güneşim

savur simsiyah saçlarını bağrıma

yurt ol mutluluğumun hür ırmaklarına

yağmur gökkuşağı ötesi kıyılara düştükçe

saklasam seni yudum yudum yarınlarıma

bahar yağmurları ağlar ardımdan

mabedimi arasın ceylan gözlerin

özgürce yüreğimde süzülen kanatların

bir yankı bitmeyen hüzünlü nağmelerin

senle kapansa gönlümün zindanı

kanatlanan sabahsız gecelerimde

kavrasam sımsıkı göz kapaklarını

kirpiklerin demlenen çayın buğusu

dumana sarılan yamaçlarda

gecenin kuytu sokağında

kesişen umutlarımı

sevgi bağı ile örsen kilimlere

nefesin kahırla örtülü bahtımı yıksa

tutunsam karanfil kokulu saçlarına

sığ gecelerin hecelerinde

nefesim bozkırlarda otağ kursa

harabeye düşen yalnızlığımı alsan

dağın yamaçlarında esen rüzgar olsan

ellerimi açsam gelsen kollarıma

ışıldayan kara gözlerinden

tutam tutam Mezopotamya

sersem kır gülleri açmamış

yüreğimin kıraç topraklarına

güneşin saçlarından süzülen

çöllerin bağrında

buharlaşan çiy olup yağsam gözlerine…