Züleyha En Derin Çukur Unutuşun Kuyusu

Bir gece yarısı yangınıyım

Külümü savur rüzgârlarına

Ellerinde hançer pası

Yüreğim çatlamış bir kadeh

Ay ışığı buruk bir kurşun yarasıdır

Süzülen kum tanelerinden

Ve ben hâlâ o ilk darbenin şaşkınlığıyla

Kanatırım sessizliğin dişlerini

En derin çukur unutuşun kuyusu

Attığın her taş senin yankın

En derin çukur unutuşun kuyusu

Züleyha... Züleyha...

Ben ki kum saatlerinin döngüsüyüm

Kumların aktığı yerde saklıyım

Bir çöl fırtınasında senin gözlerin

Bir bedevi çadırı kadar uzak ve puslu

Şimdi bir yalnızlık türküsüdür söylenen

Saz tellerinde kırık notalar

Ben bir telin koğuşundaki o ince sızı

Bir perdenin ardındaki son sahne

En derin çukur unutuşun kuyusu

Attığın her taş senin yankın

En derin çukur unutuşun kuyusu

Züleyha... Züleyha...

Nilüferlerin son çiçeği solarken

Bir yaprak düşer avuçlarıma

Üzerinde yazılıdır:

Aşk bir mezarlıktır ve ben

Hâlâ senin mezar taşını yontmaktayım

Züleyha... Züleyha...

Ah...