Kurumuş Menekşe Çiçekleri

 Kurumuş Menekşe Çiçekleri

Dudaklarının bir buselik tadının hatırası

Beni benden alıyor

Uzaklarda ki sana götürüyor

Biniyorum bir vapura tek başıma

İçinde senden saçlarından teninden kokunla

Sana geliyorum uzak ülkemin baş şehri olan sana

Dün fırtınalar koparken

Bugün dindi sana gelirken

Gözlerine bakmalıyım

Elini tutmalıyım

Sana aşkı anlatmalıyım

Sendeki aşkı dinlemeliyim

Beraberce gülmeliyiz

Gülerken gamzende açan çiçekleri koklamalıyım

Bana ekmek kadar uyku kadar lazımsın

Beni anlamalısın

Bende seni anlamalıyım

Git gide büyüyen karanlığımda yaşayamam

Sabahı olmayan gecelerde huzur bulamam

Seninle olmalıyım

Sana koşmalıyım sarılmalıyım

Yoksa sensiz bir uçurumun kenarındayım

Uçurum çiçekleri aldatıyor beni

Senin gülüşün gibi açmayınca anlıyorum

Sana geliyorum

Karanlık bir gecenin içinde kalmamak için

Geride sensizliğim kalmasın

Şiirler gibi berrak duru gözlerinde şiirleri okumalıyım

Sensiz ve şiirsiz kalamam

Bir buselik şiirde olsa okumalıyım dudaklarında

Gözlerinde

Ellerimle şiirlerime sana dokunmak istiyorum

Kaybetmenin zehrini içmemek için

Sokaklar dolusu sensizliği yaşamamak

Penceremin önündeki kurumuş menekşe çiçeklerini

Hıçkırıklarımla sularken kururken

Senin gülüşünle yeniden yeşermesi için geliyorum

Mehmet Aluç