Benimde Babam Öldü

BENİM DE BABAM ÖLDÜ

Benim için o gündü büyük kıyamet günü

Acılar ateşinde yakılan bendim o gün.

Sarsıldı yer ile gök, parçaladı bütünü,

Güvendiğim dağlarla yıkılan bendim o gün

Cemal Süreya sorar, “Babanız öldü mü hiç”

Benim de babam öldü, aklım ve yüreğim felç!

Yok ki halime derman, yok ki derdime ilaç;

Çaresizlik içinde yok olan bendim o gün.

Ağlamaktan yorulmuş gözler kanla kaplandı,

Kâinatın kasveti yüreğimde toplandı,

Bağrıma, azap veren kör bir hançer saplandı,

Sancıdan büklüm büklüm bükülen bendim o gün.

Hayatın çizgileri o mübarek yüzünde,

Kısadan hisse vardı, öğüt vardı sözünde;

Onun kanatlarıyla uçarken gökyüzünde,

Göktaşı gibi yere çakılan bendim o gün.

“Her canlı ölüm tadar.” Her can bu emre tabi!  

Bir anda yaşam dondu, bu nasıl şey yarabbi?

Tayfaları yaralı batık bir gemi gibi,

Yalnızlık limanına çekilen bendim o gün.

Sevenleri perişan, Coşari darmadağın;

Yıkıldığını bilir yaslandığı o dağın!

Babamı ağırladı muhabbeti toprağın,

Dudağından dualar dökülen bendim o gün.

30.04.2021/Samsun

İbrahim COŞAR