Herkesin Bir Gideni Birde Geride Kalanı Vardır

Herkesin Bir Gideni Birde Geride Kalanı Vardır

Karşımda duruyor geceye yansıyan aksin

Elimde kalem seni çiziyorum gökyüzüne

Kara gecelerde kendimi sana tutsak görürüm

Kır zincirlerini der gözlerin kırması zordur

Ölümüne şiir yazacağım gelmezdi ki aklıma

Bilseydim hiç şiir yazmaya başlamazdım

Şiir gözlerinde kaybolur 

yazmayı fırlatırdım bir kenara

Sen şiir okumayı severdin bırakamadım

Sen beni bıraktın benden önce gittin

Benden önce gideceğini bilseydim

Çıkmazdım gözlerinin karasında

Yatardım 

gamzendeki çiçeklerin tarlasında

 çıkmazdım

Sayfalarda yaralı kalbimin

 seninle bir muhabbeti kaldı

Ruhumu geçmişimle senin hatıraların sarar

Gözlerimde usulca yağmurlar yağar

Mazinin adı sen geride kalan ben

Geçmişin yadı yad ederken yakar

Sana bakıyorum geçmişin penceresinde

Uzaktan bana bakarken

 gülümsüyorsun

Eserken hafiften rüzgâr 

saçların dalgalanıyor

Sanki taş bir heykelim 

yerimden kıpırdayamıyorum

Sana gelemiyorum

Saçlarında kır çiçekleri kokusu 

odama doluyor kokunla

Sen kır çiçeklerini çok severdim

Sana toplardım

Şimdi yine topluyorum her gün sana

Mezarının üstüne bırakıyorum

Bırakırken kalmak istiyorum

İzin vermiyorsun

Sanki benden önce tutuşuyor o yüreğin

Bekle diyorsun en son güz mevsimini

Beklerken işte o güz mevsimini 

çiziyorum gökyüzüne resmini

Herkesin bir gideni

Birde geride kalanı vardır

Sen giden

Ben kalan oldum

Bende sana gelince

Yalan olacağız dünyada

Varan olacağız orada

Yeniden bir sen olacağız

Yeniden bir Gülşen olacağız

Seninle

Aşkımızın hasadını toplayacağız seninle

Mehmet Aluç