İmkansızlığın Na' Şı Bayım...

Düşler ördüğüm…

Sizse örgün bir tesellisisiniz dibimde biten

Lakin

Uzağımda kaldığın gün gibi ortada.

İki uç arasında gidip geldiğim bir lahza

Buyruklar yağan üstümden

Büyümeyi ise çoktan reddettim ben.

Refüze edildiğim bir dünyada

Çocuk kalmakmış düşen payıma…

Sezilerim.

Ertelediğimse mutluluk ama sizden önce.

Sazın kopuk telleri:

Ah, ellerim o fildişi tuşlarına piyanonun nasıl da hasret.

Çekincelerim bayım:

Çekik gözlerinde göğün

Çetin ceviz olansa aşkmış meğer

İkiletmeden sevdiğimi asla söylemediğim kadar

Köpüren deniz

Minvalinde sevginin bitmeyen hasret

Nedamet yüklü bir yokuş

Figanları insanların ütülü

Gözümdeki perde kalktığından beri

Bil bilme ama sizi daha çok sevdim git gide.

Diğer yandan gittiniz benden

Benden kalansa sadece sözcükler

Bir de bir de…

Söylediklerime sayın siz yine.

Değerimle dağlar devirdim ben

Devingen haletiruhiyemle ne iklimlere denk düştüm

İster istemeden.

İstisnasız aykırıyım ben bayım

İhtimam ettiğimse sevgi ve aşk

Göğün de tıpası kayıp

Demek ki daha çok serilebilirim aşk denen iklime.

İkilem yüklü mizacım:

Bir sevdiğim bir kaçtığım

Parmak ucunda yazıyorum bu şiiri, bayım

Gözlerinizde kaybolduğum tek bir gün

Oysaki binlerce ışık yılı uzaklığında çalan kalbimi

Belki de imkânsızlığın na’şı bayım

Dilediğinizi sevin siz hem

Dualarımı hala da eksik etmem hem sizden.

Gök gürültüsü başladı az evvel.

Az evvel ağlıyordum ve işte yasladım başımı yeniden.

Kaç evre sürecek kim bilir bu denklem?

Lakin bilin ki vazgeçmedim ben

Ama borcum var kendime:

Sevmek bu kadar kolayken sıra geç de olsa kendimde

Biliyorum hem Mevla’mdır beni tek seven.