Mümkün Müdür

Vedalar sığmaz oldu heybeme

Taşıyorum her yağmur damlasında

Yüreğimi bırakıp çıkıyorum evden

Yalnız başınayım kalabalığın ortasında

Yol boyunca evler beliriyor önümde

Bacalarında siyah dumanlar çıkıyor

İçimde bir acı oluyor her kış gününde

Nereye yürüsem ayakkabılarıma su doluyor

Sevinçlerime rastlıyorum bir esnaf lokantasında

Aralarına almıyor beni geçen günlerim

Bir gül yaprağı oluyorum sayfalar arasında

Açılmadığından soldu defterim

Eski tül perdeleri dikiyor yol üstünde bir terzi

İşine öyle bir dalmış ki adam giremiyorum aralarına

Sorsam yamalar mı acep hayatımın söküklerini

Yeni bir sayfa açmak mümkün müdür yarına