Edebiyat Evim Edebiyatın Ve Dostluğun Kalesi

‘’Ne kadar yoksul ve çıplak

Görünürse görünsün ağaçlar

O kadar yakındır ilkbahar

Özsuyu yürümüş dallara

Uğultuya bakarsak…’’(Alıntı)

Düşlerimden ördüm ben bu şiiri.

Çünkü öncesinde ben bir düş’ tüm.

Makul olmayan seviyelerden düştüğüm.

Aşkın yıldızıydım

Güneşin neferi

Yalnızlığınsa bahtında saklı bir zemheri

Ve düştü yolum sizlerin arasında

Düş bildiğim ne varsa

Artık gerçekti dostlarımın yanında.

Mutlak bir zincirdi beni çevreleyen

Çil çil gözleri ömrün

Beni ise yerime çivileyen.

Çivit mavisi gözleri umudun

Ve dostluğun ruhu idi taşıdığı Edebiyat Evimin.

Evimde yıldız.

Arşımda aşk.

Yanımda boşluk.

Solumda n’ aşı dünün

Öykündüğümse sevgi ve asalet

Dostluğun sönmezken feri

Bağdaş kurduğum şiir ve Edebiyat Evi.

Bir kaygıydım ben.

Belki de kaykıldığım eksen.

Kapısından kovulduğum onlarca köyün ardından

Son durağım

Sizlerin arası.

Melankolik bir düş ’tüm ben

Aşka düştüğümse rahmet, evren ve Rabbim

Aradığımsa dostane bir tebessüm

Selamımın geri çevrilmediği bir rüzgâr ki

İçime estiğim

İçim dışım bir sökün eden hecelerim

Ve kutsanan aşkın bekası

Ve işte yalnızlığımın yoldaşı.

Hazandım.

Ve de ilkbahar.

Türküydüm ben ve Türkiye.

Aşkın vatanın uğruna dağlar aştığım

Uğruna dostluğun canımı kattığım

Muadili olduğumsa gün ve ömür

Melun değil müşfik bir yüreğin güncesi

Satır aralarına doğan ilham ve dostluğun güzelliği

Yalnız değildim artık

Saklı tuttuğum ne ise içimde

Varlığımla kanat açtığım bu güzel yuvanın hükmünde

Şükrettiğim Rabbime

Sonunda bulduğum gönül sofrası

Müridi olduğum kadar inancın

Muadilimdi işte Edebiyat Evinin sağdıcı kalemimle

İzini sürdüğüm sevginin ve edebiyatın kalesi…