Söylence

Bir dolu hüzün ile ağlarım geceleri

İçten içe çağlarım inletip yüceleri

Halimin iştiyakı dem vurdukça zamana

Daha çok tövbe gerek el açtıkça Rahman’a

Nefsimin oyununa bin oyunla harp tuttum

Öfkeleri çiğnedim gururumu uyuttum

Hem kahr-ı perişanım geçmişin izlerinde

Tövbe bin kere tövbe yanayım közlerinde

Kafidir bize dünya her türlü nimet ile

Şükür gerekir daim elbet muhabbet ile

Rahmetin tecellisi idrak olunduğunda

İmdada koşar Hızır darda kalındığında

Şükür düşmezse dile ay üşür güneş donar

Ve dahi cehennemdir sineler öyle yanar

Sözümden kelam ettim, söylemekten ar duydum

Âdemle yola çıktım, aşk yoluna baş koydum

Âdem Efiloğlu