Leylifer.

Leylifer.

Ah o gözlerin ki bir bahar

Mevsimlerden bir esinti sunar

Bakarken kaybolurum içinde

Kanayan yaralarım iyileşir içinde

Bakma bu kadar güzel Leylifer

Eriyorum kayboluyorum içinde

Çıktıkça için kayboluyorum her sefer

Uzattım tut ellerimi ver bir nefes

Bir tutam nefesim ol bana Leylifer

Açsın güller sinemizde demet demet

Sen kokla ben sana bakayım beni gülümset

Gülmek sana yakışıyor sen gül bitsin hasret

Sensizliğe dayanamıyorum

Koş sarıl bana kokunla Leylifer

Güller gülüşüne baksın da açsın

Kuşlar neşene bakarak kanat çırpsın

Kelebekler gamzende açan güllere konsun

Güneş gözlerinle bir başka doğsun

Ay geceme gözlerinle beraber aydın olsun

Sen koklanacak bir çiçeksin Leylifer

Her an kokunu koklayayım

İstersen sen bana sevdiğim de her sefer

Yıkar mı sen varsan yanımda keder

Seni kıskananlar der sevme bu kadar yeter

Bilmezler ki gözlerinin içi cennet bilmez beşer

Ben biliyorum buda bana seninle yeter

Sen ki gönlümde açar seninle güller

Sen aç ben bülbül başında ötsün

Uzanayım ak göğsündeki yatağa

Saçlarını yorgan diye ser üstüme

Sarıl bu seni seven aşığına

Ah Leylifer

Ruhun sallanır gönlümün salıncağında

Bir nefeslik ruhum senin kucağında

Kırılmasın dallar ağaçların kollarında

O vahşi gülüşün ruhumun can merkezinde

Sen gül Leylifer Yusuf’un Kenan ilin(d)e

Mehmet Aluç