Kent Yitiği

KENT YİTİĞİ

Gidip de varamamaktan değil;

Varıp da dönüş yollarını kaybetmekten değil;

Dönüp de ;

geride bıraktıklarını görememekten değil;

Kendini bulamamaktan;

Bulduğu beni

 tanıyamamaktan korktu!

Korkmaktan korktu!

Ölümün yansıyan yüzüne bakıyordu.

Bebeğin gözlerindeki

 kendi kederine...

Çaresizliğine bakıyordu.

Avuçlarında büyüttüğü ;

zavallılığa...

Kanında yavaş yavaş filizlenen

 korkaklığa...

Elinden alınan hayata,

 bakıyordu.

Güneşli günler uzaktı, artık

Umut dolu sabahlar, 

raflara kaldırıldı.

Eğlenceli bahar akşamları,

 hiç gelmeyecekti!

Eriyen anıların arasında,

 kayıplara karışıyordu.

Hayelleri; girdabın içinde ,

yok olurken;

Yıkılan düşlerinden ,

uzağa taşınıyordu.

Kentle birlikte yitirdiği;

 kendine bakıyordu!

Defolu ruhunu naftalinleyip

 sandığa kaldırdı.

Öyle, kimsesiz kaldı ki...

Öyle, parçalanmış,

bomboş!!!

Kar taneleri gibi ,

düştüğü boşluktan ,

çığ’a doğru yol aldı.

"Hiç böyle yalnız kalmamıştım",

 derken

Kimi kaybettiğini,

 hiç mi hiç hatırlayamadı!!!