Bazı Adamlar Aşıktır Siyaha

BAZI ADAMLAR AŞIKTIR SİYAHA

Bir adam vardı:

Yorgunluğunu üzüntüsüyle teselli edememiş,

Girdapları bezginlik olmuş.

Bakınca gözlerine; hasretini gömmüş,

Gözyaşları yaşanmışlıklarına,

Sağanak sağanak boşanmış.

Bir parça gördüğünde sevdiğinden,

Her güzele hesap sormuş.

Yalnız kalmış kalabalıklar içinde,

Kaybolmuş ; kimsesiz sokak köpeğinin

Aciz hissiyatlarında.

Değer verdiğinin değersizlikleriyle

Dağlanmış yüreği.

Asılı kalmış sevdiğinin sözlerinde.

Bakakalmış boş kalan ellerine,

“Gitme!” diyememenin çaresizliğinde…

Çatık kaşlarının altında

Hüzün kokan bakışları kalmış.

Bakınca,

Dağ gibiydi duruşu;

Ardından akan nehirleri gizlerdi.

Yarım kalmış hikayesinde;

Özlemin  kırılmış heveslerini,

Kayıp  yıllarına bırakmıştı

Sevmek tek kişiliktir.

Mucizedir; adı karşılıklı yaşanılanın,

Sadece roman satırlarında hatırlanan.

Süresi ecel gibi sevdaya yazılan,

Karşılıklı olsa da zamanla yok olan!!!

Unutur mu insan cebinde hayellerini?

Nasıl izin verir,

dilindeki güzelliklerin tek bir kadında kalmasına?

Mecnun gibi Leyla’dan gayri bir dünyada

Leyla ile leyla gibi yaşamasına!

Mizanda ölümden bile ağırdır sevmek…

Hazineler yıkılmış yüreklerin,

Sevgi kırıntılarında,  altın rengindeyse;

Adamın aşkının lavlarının küle dönmesi bile

Zümrüdü Anka’yı, binlerce kez yakıp yeniden doğurur.

Bazı adamlar aşıktır siyaha.

Beyazlığını kaybetmeyi göze alacak kadar

Kendinden çok sevmeye…