Mahdumuma

MAHDUMUM'A

Eski harflere kilitledim;

oğlumun tarihini,

Okudukça sesimi duysun diye.

Adını kazıdım,

durmuş cep saatinin  kadranıyla,

kaldığım zamana.

Baktıkça hatırlansın diye…

Duruyor odanın tam ortasında ;

Uzak bir beşiğin iniltili sallayışları.

Komidinin  acıklı gözünün

derin çekmecesinde kalmış;

Ağır bir biberon!!!

Kara kaplı defterde yazılı: ” Alınyazısı”

Beni ancak;   O tanımlayabilirdi!

Ancak; o anlatabilirdi!

İnce,siyah çizgili defterin mısralarına dizilmiş;

Harflere ölüm saçan;

acı,

yeşil,

 kırık dolmakalemin

Kuruyan kanıyla…

Beni sadece; O yazabilirdi ;

zamansız  zamanlara.

Dağıttı kara haber; şükür buğdaylarını.

Alev aldı; anızları, toprağın bağrında.

Düştü omuzlarıma;

eli ermez gücü yetmez sancılar.

Dilim, lal ;

Serzeniş; yaşayamadıklarıma !

“Biliyorum, çok yüklendim sana”

Konuşmayan dilinle diyorsun ki bana:

“Evlat hak edenle kalmalı,beni hak eden yaşamalı..”

Hasretini dağlarken ciğerime;

İnceden yükselen bir ses ,

Dalga dalga dağılır ;yüreğimde.

“Oğlum, oğlum!!!”

“ Pamuklara sarmaya kıyamadığım;

Topraklara sardığım oğlum…”