Symphony No. 44-3

sen ayaz nefesinle dokunan

hassas arzu ve yıldız tozları

ve gece düştüğünde 

efkar kalır hayatımıza 

ve sen yalnızlığım 

kuşkusuz kendini örüyorsun 

gözlerimin buğusuna duvar gibi

ve ayet ayet yaşıyoruz 

ve yaşıyoruz darmadığın aylarda

baharına sövdüğüm sevgili

ezeli iblisimsin çarmıhta gerili iken

ve asla sahip olamadığın ruhuma

ve bize sahip olamayan tanrılar

şimdi bizi lanetiyle sınadı

pastoral bir ilkbaharda

aniden çöken sis günümüzün

sözü olur ve hafifçe dokunduğum vücudunu aydınlatırken

mazi gibi şarkının hafızasında 

bana sunduğun ve aldığın ruhun

yanıyor ihanetin farklı bir türü gibi

sana asla yalan söylemeyeceğim 

ben sadece kendime yalan söylüyorum

böylece kalbime ihanet ediyorum..

...yalanlarını örterek 

gözlerine sövdüğüm kadın…