Şehir Solarken

Akşam yine ağır ağır inerken

Mazi eski bir plak gibi dönerken

Sokaklarda ince bir sessizlik

Gökyüzünde solgun bir mavi

Camlara vuruyor yağmur

İçimde yarım kalan cümleler

Bir şarkı geçiyor uzaktan

Kırık lambaların içinden

Sen gülünce değişirdi 

Rüzgârın sesi, göğün rengi

Şimdi parkların tenha yolunda

Yalnız geziyor ikindi

Mor ışıklarla uyuyan şehir

Eski tramvay gölgeleri

Bir şey eksik bu akşam yine

Belki sesin, belki ellerin

Ve bazı hüzünler vardır

İnsan içine saklar

Yıllar geçse de değişmez

Gece olunca yeniden başlar

Bir çınarın altında durmuş

Zamana dalmış gibiyim

Kalabalık geçiyor önümden

Ben hâlâ sende kalırken

Gece camlara vururken

Uykusuz odaların içinde

Seni düşünmek kalıyor bana

Şehir yavaşça solarken…