Bu Kentin Sokakları Nereye Çıkar

Kaybolmuşum…

Hisler bulvarına adım adım ilerlerken

Sonsuz bir sessizlik kaplamış etrafımı.

Çıt çıkarmak haddi değil bir yaprağın bile…

O kadar yalnız bu kent.

O kadar hırçın aslında gizli gizli…

Korkmuşum...

Caddeler ıslak ayakların izleri ile doluyken

Kuruyan dudaklara inat çöl olmuş kaldırımlar

Damlasına muhtaç bir yudum suyun

Öyle de yanıyor bu kent

Öyle de sırılsıklam olmuş görünmeden

Haykırmışım

Gösterişi leş kokmuş kalabalıkların

Burunları gökyüzüne uzamış her birinin

İnsana arıyor sokaklar haykırarak

Bir o kadar kızgın

Bir o kadar üzgün…

Susmuşum

Duvarları yıkık dökük evlerin

Biraz boynu bükülmüş virane

Biraz da harabe giymiş üzerine

Bahçeleri talan edilmiş yollara nazır

Bir usta çağırsam, yanında bir de bahçıvan

Kaybolmuş, Korkmuşum

Haykırmış, Susmuşum

Bu dünyanın hangi sokağına varsam

Bir puslu solmuşum

Tuttuğumu insan edene kadar

Yorulmadan koşmuşum…

Not:

Bu şiir; yolu insana çıkamadan hayal kırıklığı yaşayan

Ve yine kırıklıklarına rağmen umudunu kırmadan 

insanı bulan herkese armağanımdır…

Tuttuğunuz insan olsun. Yolunuz insana çıksın. 

Allah gönlünüze göre insan versin.