Kendimi Büyütürken İç Sesim

Başından bu yana...

Yanından sonuna

Sonundan yine başına...

Bir kısır  döngüdür peyda olmuş beldemde...

Geçer mi hiç rüzgarın dokunuşları kapayınca perdemde...

Fısıldayan yılların kapanır mı hiç kapısı yüreğimde

 

Ah gençliğim

Otursaydın ya yamacıma şimdilerde

 

S/özde ne rüyalardan hülyalara

Seke seke koştun da

Irmaklar denizler şarkı söyledi pembe pembe düşlerine

 

Bak uyandırdı seni hayat sessizce...

Hem de saati kurmadan

“kalk,

“Hadi kalk" diye

 

Yol/un

Yarısı

Ufala bir tutam iki parmak arası

 

Benzer mi hiç yarım bu asır

Semaya nazır icmeden önce

Dem dem doldurduğun ince belliye

 

Ah koşuşturup duran keder..

Bilmece misali

Ya bugündedir

Ya ötekinde

Hasıl olan kader

Ellerinde gönül köşende

 

Sandın mı ki duracak öylece dünya tepende

Yavrun büyümüş

Senin gibi senin  gölgende

 

Yarım asırdan bakıyorken ufkun eteklerine

Seyret şimdi kendin gibi olanı

Keyfinle...

Şükür’ün ile

Velhasıl duan ile...

 

Not: Edebiyat Evi ailesine yeni katılan ve eseri günün seçkisi olan Elif Hilal’in annesinden bir minik duygulu anın şiir olmuş halidir bu yazdığım. 

 

Sevgim ve duam ile selam ederim...