Karmaşık

Çalar saati gecenin yansıması olur, bu gülün. Koparılmasaydı keşke dersin, evi gibi olmaz ki; istediğin kadar suda beklet, suyunu ver, yine solar.

Günler işler ve bir şeylerin yansıması olur, bu zülün. Ötesinde beri gelir geçer, yetmez kalem.

Kabul ettim dersin, etmeyip ne yapacağım? Davullu zurnalı dibine vurur hayallerin, önce neşeden sonra endişeden yana nikah şahidi işte...

Genzimden dahi kalabalık yokluklar geçiyor sanki ve boğazım tıkanıyor susmaya. Müzik şöleni girdabından hançerini rica ediyorum kemanın. Arşesiymiş meğer. 

Saçmalık. Görünüp duyulmadan seslenilip hatırası ucuzluktan salınmadan kapılıp gitmeleri mi olurmuş yolların? Tarkan konuşma yapıyor şimdi. "Dön bebeğim" şarkısından bir başladı ki sorma...

İlhamım tesettüre girecek gibi. Çok günah sevdi yıllar yılı. Allah kabul etsin diyeceğim yine bu duam da duyulmayacak. 

Şehrimin ışıkları dört başlı yılan; kıvrılıyor geçmişimin adresine. Ama yokum ki... Hiçbir zaman olmadım. Hayalet düzinelerce hatalar yaptı, dokunulmazlığı var; sevilmez ki...

Saçlarım önce geceye, sonra rüzgara arabesk yellerden esiyor. Bir başka şehrin bir başka insanındayım. Kapı gıcırtısı dahi özletiyor varlığını; ayak sesleri ve gülüşleri her insanın, takvime bela hizmeti... 

Gidiyorum, gitmek denirse. Ben, kalmalar üstadıyım. Dur! Tarkan bir kova su dökecek ardımdan. Gelip de çaresizce sevdikçe dinliyorum onu; unutulmak istemiyor. Dök, dünya dönüyor; dönmeyen mutluluklara dön bebeğim... Gittim, Tarkan. Üstüm başım sırılsıklam. Teessüf ederim. Bulut kardeşliğinin yağmur ayıbı saydım. Görüşürüz zor hece; hep sevebilmek çamaşırlarını kurutup gül zulmüne zül salalım...

Dilara AKSOY