Dediler Bir Sezai Karakoç Var

Dediler Bir Sezai Karakoç Var

Dediler bir Sezai Karakoç var

 Mona Roza’sıyla

Göğsünde aşkı taşıyordu

  kurşun gibi

Saplanmıştı çıkmıyordu 

o fecri

Duracaktı göğsünde

 buydu ecri

Sakın kader deme 

kaderin üstünde bir kader vardır

Kaderine razı geldi 

kaderi ona yaşarken yardır

İnsan olma sevdasıyla kavuşamadı

 Mona Roza ’sına

Kaderine razı oldu 

 ilham dağına baktı ufuklarına

Susamış gönlü varmıştı

 bir pınara bir yudum içemedi

Ey aşk diriltici  

ak pınar gibi sevdiği sevdim diyemedi

O erme fırsatına erişemedi

 hakkın rızasına erişti

Mecnunla aynı anda dolaştı 

çölü varamadı

Hak aşkıyla yaşadı yazdı

 erdi hakkın rızasına kaçmadı

Gönül dağın zirvesinin altında kaldı

Ey üstadım seni diri tutan o yarandı

Sabah uyanıp bekliyordu 

gelecek olan yeniyi sevgilim diyeni

Gelmedi yine bekledi

 toprağın altına aşkıyla uzandı

Kanadı kırık kuş 

merhamet ister merhamet yanaşmadı

Mona Rozası onsuz kaldı

 bir yıldız gibi düştü

Aşkı uymadı hiçbir saza

 kış ayı dönmedi ki açan bir yaza

Mona Roza dinlemedi ondan türküleri

 düşmüştü ayaza

Bir kurşun söyledi en güzel türküleri

 göğsüne saplanarak

Veda etti gitti bize arkasında

 güzel olan anıları bırakarak

Yatıyor kara toprağın altında

 içinde sızısı

Gitti onunla beraber

 bizimde yüreğimizin yarısı

Bir gün kabul olur elbet

 aşkla sevenlerin gönül duası

Mehmet Aluç