Güle Bak Beni Gör

GÜLE BAK BENİ GÖR

Konar gül dalına gene de ağlar

Bilmez aradığı kucağa düşmüş,

Bilin aşkın sevdasıyla hep çağlar

Âleme keyf verir, âleme küsmüş.

Canhıraş feryadı mest eder canı

Candan vazgeçerken biter efgȃnı

Güle hep renk verir sıcacık kanı

Bakan gözler bilmez, derler ki; düşmüş.

Bülbül düştü en sevdiği kucağa

Bense bilmem varam hangi bucağa

Yanan yürek benziyorken ocağa

Gülmek haram benim derdim hep yasmış.

Gören göz ol sevdasına bülbülün,

İlacı ol ağlayan şu gönülün

Aşığıyım bülbül gibi bir gülün

Kalbimi sevdanın ateşi basmış.

Ağlatma Yaman’ı ey gül yanaklı,

Rabb’im vermiş sen almışsın bu aklı,

Kalbimde bir Allah bir de sen saklı

Güle bak, beni gör dünyaya küsmüş.

                                                           01.12.2002