Hazinem Gece

Hazinem Gece

Bilmiyorum nedendir

Geceler hazinedir bulmak için bendeki beni

Evvelimden böyledir

Uyutmuyor bir his geceleri

Barışmak diledim çok kez

Geceleri uyumaya

Ne bilebildim erken uyumayı

Ne de sevebildim erken uyanmayı

Farkındayım gittiğini yaşımın

Eskisi kadar diri olmayışımın

Vazgeçemiyorum

Geçmeyen geçmişlerin ellerimizden aldığı bugünlerde

Düşmemeye çabalarken gelecekten yana da yeise

Zaman bir hortum gibi

Çekip alıyor bizi içine

Ne keşkeler gerek

Ne de iyikiler belki de

Bize ümit gerek her demde

Çocukluğum düştüğünde gözüme

Parlayan bir tebessümde

Sevilmeye sarılmaya muhtaç bir masumiyet

Oysa unutuyor insan, aynadakinin

Ardında o masumiyetin olduğunu

Güçlü olmak derdinde debelenirken

Dünya derdi ile cebelleşirken

Bir gece mum ışığında

Sobelemek gerek

Bulunmaya mahrum masumiyeti

Eskiden aşıktım virgüllere

Yoktu içimde sonlar

Belki de vazgeçmem gerek şimdi de

Noktalara olan sevdamdan

Açmam gerek kapıların kilitini

Anahtarını bırakmasam da

Biliyorum tozdan bulutlandığı

Kalp odalarımın

Ve anlatamadığımı

Duyulmayan çığlıklarımı

Gösteririm bir zaman gelir belki

Anlaşılırım hatta kıpırdatmadan dudaklarımı

Gözlerim yeter anlaşmaya

Kara bir sevdaydı bu yalnızlık

Kışa karlar altında döner beyaza

Üzerinde ayak izleri

Götürür beni hazirana yaza

Erir içimdeki buzdan kuleler

Yıkılır dökülür kumsala

Karışır denize bu yalnızlık 

Kimseler görmez

Kimseler duymaz

Sezilmez bile 

Kim bilir

Bir günü daha attım gitti heybeme

Güneş batıyor ısrarı ile yine

Çöküyor sevgilim karanlık

Başlayacak hazinem gece...

Büşra KANKURT

19.01.2023

03.35