Sözlüğümdeki Yangınlar Sönsün.

                                   Yakan ateş değil dilde çıkan sözdür

                                     Yanarken bakan insan değil gözdür

                                        İnsanı nasıl bulacağız bu son sözdür

                                          Yangından geriye kalan ise bir küldür

                          Yangında ölen yâre nağme söyleyen bülbüldür

Sözlüğümdeki Yangınlar Sönsün

Kıvranıyor kelamalar mazlumu yazarken elemi

Dökülmüyor mısralar kâğıda mazlumun söylemi

Uzak kalmışım mazlumdan belli ki kalem yazmıyor

Rüzgâr ile dost olayım savursun benim ile kalemi

Varayım mazlum kardeşlerime töze bulanayım

Sözlüğümdeki yangınlar sönsün hakka kul olayım

Susmakta bir şiirmiş şair olamadan anlayayım

Şair olamasam da yazarken harfleri dizip okuyayım

Bir yangın hangi sözle yazılır ki küllenmiş sözlerle

Bir zalim nasıl yazılır ki yakarken görmez o gözlerle

Okurken bilmem nasıl mana bulacağım tözlerle

Rüzgâr ile dost olayım savursun benim ile kalemi

Varayım yangındaki kardeşlerime töze karışayım

Sözlüğümdeki yangınlar sönsün hakka yol bulayım

Susmakta bir şiirmiş şair olamadan yazmayayım

Şair olamasam da gönülde harfleri dizip şiir yazayım

Okunmadan küle dönmüş gönüller bahçeler yanarak

Bir okuyucu yok mu diye etrafına mahzun bakarak

Kim öldü de küllendi gönüller merhametini unutarak

Rüzgâr ile dost olayım savursun benim ile kalemi

Varayım unutulmuş kardeşlerime töz olayım

Sözlüğümdeki yangınlar sönsün hakka sunayım

Susmakta bir şiirmiş şair olamadan yanmalıyım

Şair olamasam da gönülde harfleri dizip sizi yazayım

Önce aşka bulanayım yangınlara hal diliyle koşayım

Mecalsiz kalmadan varayım lisanı hal ile konuşayım

Diyarsız kalmayayım cana meyil veren ile olayım

Rüzgâr ile dost olayım savursun benim ile kalemi

Varayım aşkla kardeşlerime gül vereyim

Sözlüğümdeki yangınlar sönsün hakla kalayım

Susmakta bir şiirmiş şair olamadan ağlamalıyım

Şair olamasam da gönülde harfleri dizip şiire karışmalıyım

Mehmet Aluç