Bir Şiirin İntiharı

Bir şiirin intiharıdır sözcüklerin suskun kimliğinde saklı ise şair ve ölümün bekası aşka baş koyan kalemin hayatı özete geçtiği.

İklimlerdir saf tutan şairi ise kan tutar

Ne zamanki kesilse bileği bir imgeden

Yalnızlığa mahal veren her düş’ ü gerçek bilir

İntiharıdır şairin yazmadığında

Efkârına yenik düştüğü

Temize geçer hayatı suskunluğun bir ömre yayıldığı.

O gönül tezgâhında saklıdır sırları

Surlara serer

Sırlı aynalarda saklıdır gizemi

Aşka biat eder ve sökün eder sözcükler

Kalemşordur yalnızlık

Muhteva ettiği yüreğin ucu yanık

Bir mektubu diker yavaştan

Yetmez söküklerini koparır ucundan

Yatıya kalır hüzün

Geceyi beşik bilir şair

Tıngır mıngır sallanan kalemin izini sürer.

Devasa bir rahmeti boca eder Tanrı

Yoldan çıkan sözcükleri güder

Ve gider de gider sözcüklerin ıslığında

Yalnızlığın asasında saklı yufka yüreği.

Meyleder

Mahzun gülüşünü sadaka olarak verir dilenciye

Ama yetinmez sırtını sıvazlar

Dinmezken nazı niyazı dilek tutar içinden

İçemediği kadar hüznü bir şiirde içer

Titridir kalem

Tininde asaletin

Teninde göğün nemli namlı yağmur bayrak açar

Ve sonsuzluğun

Kıblesine konar dolunay

Yâd edilesi dünün misafiri iken hayaller

Ve de geçit vermezken gerçekler

Sağdıcı olur umudun

Solunun tutulan nutku konar ansızın

Mevsim feryat eder…

Şair siner geceye

Gün baş verir

Tuzaklar kurar ansızın

Haletiruhiyesi kayan yıldızda saklı

Şairdir kötüyü nefreti men eden

Ve beyan eder maziyi

Niyazını katık eder delice eserken rüzgâr

Mağdur kimliğini boykot eder.

Bir fasıldır ki yaşam

Hasılası dünün

Havsalasından taşar hatıralar

Aşka biat eder

Ve susar yer gök

Şair ölür ama ses etmeden

Şair sever ama açık vermeden

Şair şahididir olan bitenin ve suskuya sokar benliğini

Ölüm olmasa bile defalarca ölmenin verdiği tadı

Nasıl ki Tanrı bahşetti şaire…