Yaşamak Ölmek Değildi

Bu yazdığım ne ilk yazı ne de son. Belki sonu gelmeyen bir mazoşizm. Ya da belki sonu var ama bir başlangıcı yok.

Beynim düşünceler saldırısı içinde. Geziyorum belki yeryüzünde. Belki insanlar da geziyor. Yiyor, içiyor ve nefes alıyorlar. Bir de biriktiriyorum. Bir yandan çemberi genişletirken, bir yandan daralıyor umut düşlerim. Sonu gelmeyen gri günlerimi düşünüyorum. Ilık bir rüzgarda gökyüzüne bakıyorum; kayısı çiçeklerinin kokusu ve toprağın dayanılmaz sarhoşluğu sarıyor duygularımı. Yaşamak diyorum bir şekilde dünyaya gelmek ve trilyonlarca nefes alıp vermek.

Yaşamak kerpiç duvarların altında toprağı koklamaktı belki. Belki geçen trenleri izlemekti pancar tarlalarının sıcağında bir yaz günü öğlen vakti!

Yaşamak karşılıksız sevmekti yeni yetme zamanlarımızda. Kalbimizin usulca çarpmasıydı her aşkı tattığımızda platonik baharlarda… Yaşamak, erkenden ölmeyi  istemek değildi…