Çorak Toprakların Tek Efsanesi

Küskündü Güneş. Asık suratlıydı Ay ve yıldızlar… Buraya ait olmak istemiyorlardı. Tanrı onları buraya mahkum ederek cezalandırıyordu. Bu çorak toprakların ve çorak toprakların üzerinde yaşayanların bir ismi yoktu. İsim sorumluluk almak demekti. Burada yaşayanların sorumluluk alma isteği, gücü yoktu. Bütün güzellikler bu çorak topraklardan çoktan silinip gitmişti. Geriye sadece zaman dolduran canlılar kalmıştı. Boşa giden günler, ömrün soygunuydu. Bizde kendi ömrümüzün hırsızlarıydı…

Burada kimse kimseye karışmıyor. Fitne fesat arzusu taşımıyor. Dedikodu yapmıyordu. Herkes yapması gerekeni yapıyor. Gerektiği kadar konuşuyor. Sonra kendi dört duvarına giriyordu. Zaman anlamsızca gelip geçiyordu. Zamanı üst üste yığılmış cesetler gibi acımasızca yakıyorduk!

Ve bir gün çok sıra dışı bir olay yaşandı! Mutluluk denen bir pilot; Huzur adlı uçağıyla sorunsuz bir şekilde ilerlerken, bilinmeyen bir sebep yüzünden Mutluluğun uçağı arızalanır! Zorda olsa bizim çorak topraklara sert bir iniş yapar! Koşarak yanına gittiğimiz zaman, korkuyordu Mutluluk! Titriyordu! Nerede olduğunu bilmiyordu! Uçağı için endişeleniyordu! Bizleri ilk defa görüyordu! Bizde Mutluluğu ve Huzuru ilk defa görüyorduk! Mutluluk hiç konuşmuyordu! Zaten konuşsa dilini de anlamayacaktık! Bütün misafirperverliğimize rağmen yanımızda kalmadı mutluluk! Biz hak etmiyorduk O’nu…

O kazadan sonra bir daha göremedik! Bizim acılarımız vardı… Gözyaşlarımız vardı… Yalnızlığımız vardı…

Bu kaza bir efsane olup anlatıldı.

Bir gün bu çorak topraklarımıza Mutluluk ve uçağı Huzur ansızın çakıldı! Ve aynı gün bize hoşça kalın demeden, arkalarına bile bakmadan çekip gittiler….

Bizi de sadece bu efsane kaldı….