Anlatamam

Anlatamam

Düştü gün gecenin ellerinden

Sükutum avuçlarımda çırpınır durur

Söz dökülse ah ses tellerimden

İstesem de, anlatamam

Bir güz kadar sarardım

Yalnızlığım döküldü yaprak yaprak

Bir rüzgar esti kapıldım

Savruldum korkarak

İçimde dize dize büyüyen dev bir çınar

Kökleri kalbimin en derinlerine büyür

Sarar sarmalar ruhumu

Sevgisiz kalmış tenhalarıma yürür

Bir yanımda ölüm, iki hecede

Serer yere tüm arzularımı

Bir yanımda yaşam, iki hecede

Kaldırır dimdik başını

Karar kapılarımın kulplarında

Asılı kalır ellerim

Başımda gelgitlerin kararsız ağrısı

Alnımda tükettiğim gecelerin çizgisi

Yüreğimde doğacak sabahların çarpıntısı

Yine yüzleştim bak

İnsanlığımla

Bir omzum yokken yaslanacak

Bir çift el bulamazken kaldıracak

Gururum köşesinde keyifle kurulur

Bozuk plaktan tekrarlanan bir söz

Sahiden mi kimse anlamayacak

Büşra KANKURT