Gidiyorum

Sayfa sayfa şiirler oturup saçlarına

Yazdığım o yerleri yakarak gidiyorum

İdam kararı verip kirpiğin uçlarına

Kendi boynuma bir ip takarak gidiyorum.

Gelişin çok güzeldi gönlümde çiçek açtı

Bakışın güneş gibi dünyaya ışık saçtı

Uzaklaşıp unuttun aklından neler geçti

Dönüp dönüp ardıma bakarak gidiyorum.

Sebebi nedir söyle var mıydı bir eksiğim

Sesini duymadığım günlerdi can kesiğim

Ana, baba, yâr bildik kalp mühründür eşiğim

Senin dünyandan artık çıkarak gidiyorum.

Ne de çok yakışmıştık gören bize imrendi

Anlamadım bu sevgi birden bire kirlendi

Kafandaki kuşkular sanki bir değirmendi

Bulattığın nehirde akarak gidiyorum.

Yazdığım son şiirdir belki de en son türkü

Dilindeki nameler beni yıkan tek korku

Gizlendiğin o örtü yok ki ecel den farkı

Yaralanmış kuş gibi sekerek gidiyorum.

Gitsem de bitmeyecek sevdan içimde durur

Gömülürsem mezara benim visalim olur

“Dilsiz Kalem” başını her gün taşlara vurur

Hicran göğsüne hançer sokarak gidiyorum.

Yaşadığım tek aşk’tın nasıl çabuk bitirdin

Nefesine muhtaçken bana ölüm getirdin

Sevmeye doyamazdım musallaya yatırdın

Kendi kafama kurşun sıkarak gidiyorum.

İsmet Bozkurt (Dilsiz Kalem)