Ey Ulu Keykubat...

Horasan tepelerine çıktım, ey ulu Keykubat ve asrın hatasını yaptım hem de insanoğlunu sevip güvenerek.

Arşı alaya çıkan hüsran.

Endamlı sözcükler.

Mevsim ötesi rüzgâr.

Embesil gölgeler.

Kuytumdayım kuruntumla kurumuyla yalnızlık caka satarken kalabalık sokaklara.

Mafyasıyım şiirin ve manifestosu ettiğim yeminlerin:

Dirlik birlik çağrısı adeta gövdemdeki kesiklerin de yok iken haddi hesabı.

Zaman aşımına uğradığım kabul.

Zanların yapışan cehaletlerine savurduğum küfür ve öfke:

Sırp Sındığı savaşından çıktım ve cenk eyledim edimlerinde yaşamın.

Bir renk.

Bir senfoni.

Bir selam.

Sağdıcıyım mademki mevsimin.

Ve içimi ters yüz ettiğim.

Bir nüve bir güfte bir de resmettiğim o siperde uyuya kalmışlığımla düşmanımı af ettiğim.