Ben Beni Tanıyamadım

Sağanak altında, senle ıslandım,

Gördüğüm ben beni tanıyamadım.

Yağan yağmur güzel, dedim hoşlandım,

Gördüğüm ben beni tanıyamadım.

Bütün duygularım, gül olup açtı,

Aşkın “Han”ı oldum, başımda taçtı,

Uyandım uykudan, huzurum kaçtı,

Gördüğüm ben beni tanıyamadım.

Alnımda damlalar, yastığa damlar,

Bilsen çömez âşık, içinde gamlar,

Pişecektir bir gün,  böylesi hamlar,

Gördüğüm ben beni tanıyamadım.

“Aşk; pişmektir.” derler, duyduğum budur,

Piştikçe yüreğe, değerli huydur,

Hakka tabi isen, doğru bir yoldur,

Gördüğüm  ben beni tanıyamadım.

Özbekoğlu şaşma, aşkını hak bil,

Haydi, sabah oldu şöyle bir irkil,

Alnında biriken terleri de sil,

Gördüğüm  ben beni tanıyamadım.

09.02.2024 Konya

Durmuş Ali ÖZBEK