Şiirin Şiire Eşlik Ettiği...

Edilgen bir imgeydim öncesinde renklerin başat ruhuna asılı o kekremsi acı.

Hulasası yalnızlığın, çalakalem sevdaların mahşeri sevdası

Bir dikit içselliğin iç dökümü

Bir sarkıt sonrasında hâsıl olan ansızın

Göğün metruk haşmeti

İzbelerin derdest edilmişliğinde saklı iken

O meyyalde

Ve de o minvalde

Mizacı kayıp bir esinti

Meylettiğim aşkın seferi varlığı

Ben ki:

Seyyah düşlere kiracı

Sen ki:

Sonsuzluğun nazında niyazında saklı

Bir yer bir de gök

Araf’ta mıdır yoksa aşk?

Asalet

Sınandığı kadar insan ve dirayet

Melun gölgelerin uzağında

Ne çıkar ki insan düşse aşkın tuzağına

Bir z/afiyet midir beklemek?

Hicabın eğri sevginin doğru bellediği

Acının kat izi

Aşkın endamı

Soluk göğün meramı

Huda’sına da koştu mu insan

Hulasası duyguların

Ne makber ne mahşer yeter

Ömür ki:

Biçilesi bir masal gibi

Yeter mi insana?

Yetersizliğin külfeti

Çöktü mü de insanın omzuna.

Bir çöküntü

Bir hurafe

Bir çalıntı

Belki de içten bir nazire

Şiirin şiire eşliği

Şairin dinmez iken enerjisi

Kalemse hoyrat bir rüzgâr

Ne kâfir ne yalan ne sakar

Sektiği kadar şair

Kaldırım taşında saklı bir şiir

Varsın olsun kaldırım serçesi addedilsin sonlanmayan bu sihir

Bir rakkase iken sözcükler

Endamına âşık ödenen bedeller

Dizelerin bağı çözülse ne ki

Dizinde büyüttüğü kadar şair

Her şiir bir lokman hekim

Dizilesi her kelime

Latif bir yürekten de süzüldü mü name name…