Çürüyen Yeşiller

Yeşiller çürüdü bak

Kendini sonbahara bıraktı ağaçlar

Tek başına

Ama asla yalnız değiller

İstanbul’da bir vapur

Gümüş takılar

Gri kazaklar

Güzel dostlar

Eylül, sen en güzeliymişsin

Yeşil ağaçlar sararıp kurudu ya bir kere

Yakındır,

Kendilerini soğuğun

Çıplak cesaretine atacaklar

Biliyorsun,

Sen de korkmayacaksın

Aralığın soğuğu titretince ellerini

Gözlerin hatırlasa da o parlak,

Yeşil yaprakları

Yahut onun yeşil gözlerini

Unutturacak

Ocak ve Şubat’ın cazibesi

Başka renklerle tanıştıracak