Kader

KADER

Yapıştı yakama çekip gitmiyor

Kara günlerime yâr mısın kader

Geçiyor şu ömrüm derdim bitmiyor

Bir gün güldürmeye var mısın kader.

Ne hayâller kurup düştüm yollara

Felek sille vurdu seven kullara

Hep acılar sürdü tatlı dillere

Feryatlar ettiren zar mısın kader.

Issız sahralarda yoruldu düşler

Gönlüm viran etti namert gidişler

Hasretin sancısı kanıma işler

İçin için yakan kor musun kader.

Boynum bükük kaldı omuz başımda

Her lokmamı zehir ettin aşımda

Çok çileler çektim ben bu yaşımda

Görmezsin halimi kör müsün kader.

Ölmeyi istedim yine ölmedim

Canıma meşk ettin asla gülmedim

Mutlu yaşamayı bir gün bilmedim

Sinsi sinsi vuran sır mısın kader.

Asırlar bekledim kavuşmak için

Gözyaşına boğdun ne idi suçum

Mevsimlerim hazan bahara aç’ım

Ağustosta yağan kar mısın kader.

Bittim artık mecal kalmadı bende

Hiç merhamet insaf yok imiş sende

Hal-i perişanım oldum sayende

İlmeğin boynumda dar mısın kader.

İsmet BOZKURT (Dilsiz Kalem)