Adam Ve Kadın 1

ADAM VE KADIN 1

“Otur dedi masalcı

Rahatla, uzun sürecek anlatacaklarım”

Adam;

Renksiz bir dünyayı boyuyordu

Mor karanfillerden

Konfeti yapıyordu zamana

Her defasında dağıtıyordu rüzgâr

Maviye küsmüş bulutları

Yelken yapıyordu güvertesine

Ümitleri aşkı bulmak için yelken açıyordu…

Kadın;

İçindeki denize ağlıyordu

Saatin deviniminde kendini avutarak

Zamanın bir yerinde takılı kalmış

Ezilmiş düşlerinin önünde

Heybetiyle duruyordu Herakles

Kurumuş gül yaprakları döküyordu saçlarına

Avuntu masallarını okuyarak…

Adam;

Tenha vakitlerine elveda bavulları hazırlıyordu

Çürümüş bir sabahı içiyordu özleminden

Güneşe kapalı perdelerde gizliyordu gözlerini

Gözyaşlarının düğmelerini iliklerken

Kahve gözlerinde inatçı tebessümlerle

Zorlana zorlana nefesini hıfzettiği hayatı

Ömrün eskizlerine nazire edip

Çekiciyle dövüyordu vuslatı

Kadın;

Bütün takvimleri bir bir eskitti

Yaktı yüreğinin satır aralarında

Kolay değildi kullanılmış zamanı kanıksamak

Yarım heveslere aşina çiçekler soldururken

Daha teri kurumamış yataklarda

Kimsesiz gözyaşları boyuyordu sabahı

Ve her defasında içinde bir cehennemle uyanarak…

Âdem EFİLOĞLU