Yar Diye Sevdim

Sahvet-i kalb ile çıktım karşına

Alem-i ekberde yâr diye sevdim

Hedef aldın beni bir tek kurşuna

Kaçarsam alnımdan vur diye sevdim.

Yıktın surlarımı yıktın bendimi

Bad-ı tecelliye verdim kendimi

Muarız fırtına şimdi dindi mi

Açtığın yarayı sar diye sevdim.

Kazdığın uçurum bil ki çok derin

Bîzeval eyledim kalbimde yerin

Aşk-ı hakikatim oldun sen benim

Canımda bin asır dur diye sevdim.

Şeb-i hicran oldu gördüğüm düşler

Sevene reva mı kahpe gidişler

Akıl’a ziyanmış gizemli işler

Belli ki bilinmez sır diye sevdim.

Bu sevda kör etti düştüm gaflete

Katlanmak bezdirir sonsuz mihnete

Acımasız mezmum gelmez minnete

Yanan yüreğime kar diye sevdim.

And olsun bir daha seversem eğer

Yaşadığım her an oyunmuş meğer

Ahyar olmayana vermişim değer

Belki de bir ümit var diye sevdim.

İsmet Bozkurt (Dilsiz Kalem)