Online Üye
Online Ziyaretçi
Bir ömür harcadım devri aleme
Yalancı hayatın örtüsü benim
Sevabı, günahı koydum seleme
Mizanda hesabın tartısı benim
Yeşeren ağaçlar gazele durdu
Bu yollar hem seni hem beni yordu
Derinden bir çığlık duyuluverdi
Kıyının yaralı martısı benim.
Her mevsim yaşadım kışı boranı
Şarmışım sineme candan vuranı
İçersem badenden açar yaramı
Dibinde yıllanmış tortusu benim.
Oltayı atıpta çekme balığı
Sudan çıkmış canın olmaz soluğu
Eski libas ile sefil kılığı
Üstünde yırtılmış pırtısı benim.
Bir zaman vardı ya bizim yârenler
Mevlana, Yunus’a gönül verenler
Menfaat uğruna hatır kıranlar
Beşeri fıtratın artısı benim.
Boynumu büküyor bu sessiz veda
Çekilen acılar bilmem kaç seba
Neyzenim üflüyor içli bir seda
Boşalmış sahnenin şarkısı benim.
Dilsiz'im soruyor var mı biçare
Her gün açılıyor yeni bir yare
Mevla'nın gel diye seçtiği yere
Cesareti onun korkusu benim.
İsmet Bozkurt (Dilsiz Kalem)