Kurban

Tebessüm yakışır o gül yüzüne

Gamzeli yanağın alına kurban!

Sürmeler çekmişsin elâ gözüne

O lâl dudakların balına kurban!

Umuda çağırır, gözlerin cennet

Gönülden süzülen sözlerin hikmet

Senden gayrısına eylemem minnet

Çiçek çiçek açan şalına kurban!

Serviden yücedir endamı, boyu

Her sözü yakuttur, asildir soyu

Düşen kurtulamaz, gözleri kuyu

Şükür vesilesi kuluna kurban!

Gönül bahçemizde açan gülsün sen

Yürek sahrasında mavi gölsün sen

Elime uzanan narin elsin sen

Tomurcuk gülünün dalına kurban!

İçimi ısıtan güneş gibisin

Kavurup kül eden ateş gibisin

Bahtıma yazılmış bir eş gibisin

Gönüle kök salan çalına kurban!

Kalbim kilitlenir bakışlarına

Gönülden gönüle akışlarına

Yüzünde ilâhî nakışlarına...

İpek saçındaki şalına kurban!

Yüreğime düşen cemresin gülüm!

Seveni ayırır yalnızca ölüm

Lâl olsun adını anmazsa dilim

Hâlden hâle koyan hâline kurban!

İsmini yâd eder, anar yüreğim

Can kırıklarıyla kanar yüreğim

Hasretin köz olur, yanar yüreğim

Kahve telvesinde falına kurban!

Geceyi ışıtan aysın sevdiğim!

Yüreğime düşen paysın sevdiğim!

Demini tam almış çaysın sevdiğim!

İpeğe değişmem, çuluna kurban

Yaş olup gönlüme dolanım benim

Zamansız açıp da solanım benim

Kalpten inandığım yalanım benim

Vuslata götüren yoluna kurban!

M. NİHAT MALKOÇ