Venüs Ve Jüpiter

yıllar boyunca 

beni sana anlattım

yıllar boyunca 

seni bana anlattım

yıllar boyunca

ince kıvrımlarda

seni okudum 

gündüzleri pürüzlü 

karanlıkta pürüzsüz

görünüyorsun

hadi hizalayalım

gezegenleri

jüpiter ve venüs gibi…

ışık ve karanlık gibiyiz

ben karanlık

sen ışık tozları

ve

ipeksi siyah saçların

bana zulmü öğretti

aşktan yaptığımız her şeye

sonsuza kadar sahip olduk

bu yüzden artık arzulamıyorum seni

bir kedinin mırıltısı gibi

yankılanan ay melodisinde

higgs parçacıkları ile coşan deniz

ve o esen güz rüzgarı

savurduğun kara 

saçların boyunca yıldızların gölgesinde

beni itiyorsun senden ıraklara

seninleyken sensizlikteyim

melankolinin karanlık şehirlerinde 

nefretin çığlık attığı sokaklarda

avcıların avlarını sürüklediği

ter kokan loş odalarda

aşk çıplak bir köle

ışık toz gibi düşüyor ıslak gözlerine

ve tüm yerleri kaplıyor göz yaşların

kısık ılık bir sohbet sesi gibi

hafif griye çalan bir beyazlıksın

hep aklımdasın

seni duyuyorum kainatın her nefes alışında

güneş sistemlerinin frekansları gibisin kulağımda

affet artık o sevmediğim 

bacakların utanç etrafında oynuyor

affet yoksun bende

bedenin yalan

diz çökmüşsün

geriye doğru

adın ışık sende karanlıksın

artık arzulamıyorum seni

sende sevdiğim her şey

bende yabancı kaldı

parçacıkların bir anda birbirlerini yok ettiği gibi

adın sonsuz boşluklarda senfonik bir titreşim

kayıpsın kuytu ıssız karanlık koridorlarında

kavislerine fısıldayan cümlelerimde

ve zihnimde sen

tektonik plakaların kazıma ve

tıslama sesleri gibsin

seninleyken

gördüm hissettim 

nefreti gözlerinde

düşündüm ve düşündüm

düşünsene ışık gözlüm

mercanlar milyonlarca

metreküp resif dikiyor

ve yok oluyor

aynı bizim sevdamız gibi 

yitik ve çaresizce

evet senden ışığımdan 

bir güzelden 

adın bende gizli olsa da

narin yalancı ellerden 

bahsediyorum

yüreğimin vurulmasından

gürültülü fırtınalı hisslerden

karkasların sığ nefesinden

bahsediyorum

iç astarlarını savuran

boşluğa tutulan bi kadın

bir kadından bahis ediyorum

gözlerine dokunduğumda

nefesimde ağlamaya başlayan

kadından bahsediyorum

artık sen yoksun şiirde bile

yokluğunda

dikenli dallar arasından geçiyorum

ve belirsizlikte 

sonsuza dek kayboluyorum

oysa ki

gizli karanlığın kıvrımlarında

ışık adalarında

yıldız tozu gibi cildime düştün

o ipek saçların ile aklıma düştün

ve

bil ki

bu artık eskimiş bir hikaye

ve senden uzaklara bir ses yönüne

nur gibi parlayan ışığa doğru

gidiyorum ve gidiyorum 

sonsuza dek