Aşka Veda Hutbesi

be üstadım

aşka inanç vardı eskiden

vefalı ve dürüst insanlardık 

eyvallah derdik gidenin ardından

ve hoşça kal

gelene ise hoş geldin iki gözümün çiçeği

ve gönlümün tek sahibi....

.....elbet bizde efkarlı ayrılıkların

bıraktığı derin izler de var

ama biz o izleri 

bile severdik mazinin hatrına
kötü konuşmazdık gidenin ardından

bir elveda bir mutlu ol yeterliydi 

yüreğe atardık acıları içten içe

utanırdık sevdiklerimizden bile 

elini tutmaktan 

derin derin gözlerine bakmaktan

üstad ne şanslı bir nesil bizler

ve gerçek aşkı yaşayan son nesil

biz çıkarsız vefalı sevmeyi 

koşulsuz ve yürekten aşkı 

yaşadık

bazen uzaktan sevsekte 

bazen en yakınında olsak da

bu günlerde ise bize sürgün fermanı

yazdılar vefalı sevmek suçundan

sevdik mi 

akıl danıştığımız olurdu yağmura

mehtaba kanat çırpan martılara

bazen de papatyalara

ama anlatamazdık yabancılara

asla kahve içmeye 

evlerimize gelmezdi sevdiğimiz

bir mektup beklerdik bir türlü gelmeyen 

sabırla ve vefa ile hep bekledik be üstad

bakmazdık ve konuşmazdık 

yabancı gözlerle 

yalandan canım sevgilim demezdik

gülümsemedi gözlerimiz her gördüğümüze

üzülüyorum be üstad şu yeni nesillere

onlar hiç yaşamayacaktır vefalı çıkarsız aşkları
geceyi hep başka sabahlara bağlayacaklar

üzülüyorum be üstad

her cümlede canım ve

seni seviyorum diyenlerin 

ertesi gün başkasını sevenlerin 

çağında

üzülüyorum be üstad

soyu tükenmek üzere olan nesilleriz…