Evren Ve Şair

ve dedim ki
gözlerimden düşen evrende asla yoktur sen gibisi…

umutlarım durgunluktur

inancım ateşe yağmurdur

boğulan düşlerde ağlayan keman

bir kadeh cennet şerbeti misalisin

anladım ki ben hiç var olmadım

evrenin tozdan oluşan sentezinde

isyankarım yaratılanın gözlerinde

darmadağınım sensizliğin çöllerinde

bir sarhoşu oynadım ve bir ölüyü

felsefenin maskeli tiyatrosunda

perdeler açılınca şiirlerim seni oynarken

seni okur gözlerim kutsallaşmış kitap gibi

hiç yazılmamış bir şiirken

öfkem dünyaya ve evrene

sensizlik ise

metropol sosyetelerinin dudaklarında sakızken

yalancı alkışlarda tanrılaşan oyuncuların gözünde

izleyicilerin gözyaşlarında biriken nefret olurken

bedenini vitrinlerde sunan kadınların gözyaşlarına

ve tenlerine mühürlenen sessizlik gibisin

oynanan tiyatronun en gözde

oyuncususun hüzünlerimin tanrıçası  

yüreğiminin ilk ve son ölümü

sen yoksan yalnızlığım sıfırdan oluşan 

cansız bir evren

sonsuzluğa genişleyen bir hiçlik misali….