Seldaya Mektuplar 2Özlemlerimelimde ki Yaprak

hava soğuk mevsim kış.

düşmüş yoluma bir yaprak.

nereden gelmiş bu yaprak ağaç olmayan yere?

çok da güzel ve taze.

aldım usulca avucuma,

otururken kumsala .

paylaştım onunla yalnızlığımı.

sığındığım bu kumsalda sevindim bir anda.

ellerimin arasında sessiz narin bir yaprak.

oturup kaldım,

düşüncelere daldım.

anlayamadım geçen zamanı.

akmasını istedim saklı yaşlarımın.

soruyorum şimdi kendime;

‘’Sakladın uzun yıllar gözyaşlarını,

ne geçti eline?

bırak aksın yaşların huzuru özünde yaşa.’’

ağlamazmış erkek adam,

geç onu geç.

aşkın erkeği kadını mı var?

sevmenin yaşı,

sevilmenin zamanı yok canım.

dök içindeki kinini,

avazın çıktığı kadar bağır,

haykır etrafına.

intikamını al suskunluğunun.

kısılsın sesin,

ağla nefesin tükenene kadar.

yapayalnızsın buralarda.

yaprak sessiz,

yaprak üzgün ayrılmış özünden.

ne gerek var senin susmana.

susarak neyi çözdün be adam?

istemedi seni son umudun.

sen arkadaşsın umutsuzluklara,

umut olacak sandın karşındaki bir gülü.

ne kadar da salaksın sen,

neyine güvenip çıktın yola.

zenginliğin mi?

yoksa gençliğin mi var?

yarı yolu çoktan geçmişsin.

neyin kaldı dünyada yalan aşkından başka.

gördün güzel bir resmi,

aşık mı sandın kendini?

dersini aldın ya sonunda,

bilmiyor musun hala?

esirsin sen bu kumsallara.

yaşlar bile serinletemez içindeki yangını.

gir buz gibi sulara kendine gelirsin belki.

ne kaldı elinde sersem aşık,

dalından kopan bir yaprak.

ya gönlündeki resim?

baki kalacak sana bir güzelin hasreti.

Mehmet Macit                                                                                                                     

30.11.2009

Dikili/İzmir