Engebeli güzergâh: kara tahtanýn fýsýltýsý: hayýr, hayýr, avaz avaza beni çaðýran içimde kalan ukdenin yýl dönümü.

Þehir gibiyim sisli.

Oda gibiyim yanan sobadan dolayý isli.

Kadýnlar tanýyorum çevremde gelip geçen: hepsi iþveli.

Körkütük sarhoþ kabadayýlar: öfkeli.

Rengim uçuk, ruhum kaçýk ve yollar uzanýyor önümde: ah, nasýl da engebeli.

Engelli gözler var kör noktaya âþýk çünkü hepsi aþk körü.

Ýçimdeki seda ve Huda: hayli ulvi.

Huzura duyduðum ihtiyaç sanýrým yine seçmeliyim yalnýzlýðý.

Duygularýn küpeþtesi ve sönmez feri yýldýzlarýn ne de olsa kaptan köþkünde þafak sayýyorum ve miço baðýrýyor:

‘’Gemiyi terk edin. Önce kadýnlar ve çocuklar.’’

Baþým dik.

Filikalar uçuþuyor gözümün önünde ve içimdeki emir eri ve verdiði emir kipi:

‘’Kaç kurtar kendini.’’

Ne kadýným ne çocuk.

Bir varým bir yok.

Yaþýmýn insaný deðilim ve yasýmýn kaç misli kuvvetinde yaslý ve yaþlý gözlerime eþlik eden saðanak.

Hala umudum var madem…

Matem yüklü filan da deðilim hem sadece duyarlý ve kalp gözüne inanan ve çoktan emanetim Rabbime ve sýra sayý sýfatlarýndan firar ediyor gözlerim ve gemim su alýyor.

Rüzgârsa hýzlandý.

Ve sýrýlsýklamým.

Þimendiferi sözcüklerin.

Ve can yeleðim elbet kutsal kitabým ve dilimde Besmele:

Talimat veriyorum üstüne üstük:

‘’Yelkenler fora.’’

Güvertede su, adam boyu.

Kýz baþýma koca gemiyi idare ediyorum hatta içinde çalkalandýðým okyanus ve kadýnlar kahkaha atýyor:

‘’Hiç mi benzemez insan?’’

Beynamaz gölgelerden çoktan firar etmiþken ve fidan boylu hayallerim ve kolumda takýlý düþ sepetim bir de yakamdan düþmeyen atkým ve baþýmda berem.

Bir çocuk sesleniyor uzaklardan: hayli gösteriþli ve çilli yüzü ve uzun upuzun kýzýl saçlarý…

Bir kadýn okþuyor baþýmý:

‘’Ýpek kýzým.’’

Ýzin vermiyor bir baþkasýna bana dokunurken:

‘’Çek ellerini üstünden. O hep beyaz ve pembedir düþleri.’’

Çemkiren iblis ve ben sadece dua ediyorum aralýksýz ve içimden geçenleri tercüme ediyor iblis kendi dilinde elbet anlamýyorum daha doðrusu dinlemiyorum da ve sözcüklerin dilemmasý bazen üstüme sýçrayan çamur ve elimde sabun ve alnýmdaki çizgi ve bir baþka kadýn çizik atýyor yüreðime:

‘’Büyü biraz.’’

Reddediyorum ve yerimde sayýyorum.

Bir diðeri baðýrýyor:

‘’Sende büyü var.’’

Gülümsüyorum ve gözlerimi dikiyorum gökyüzüne ve ansýzýn bulutlar daðýlýyor ve ben pembeden hýrkamla sekiyorum kaldýrým taþýnda oysaki sokaða çýkmam ve sokakta oynamam yasak demek ki hayallerimin delici gücüyle güdüyorum hayatý aslýnda birileri emir veriyor ve ben diþliyorum bileðimi derken saatin kaç olduðuna bakýyorum:

Kolumdaki diþ izine eþlik eden akrep ve yelkovan görünmez oluyor demek ki zaman donmuþ üstüne üstük mekânsýzým ben ve de mevsimsiz yine de dikkatini celp ediyorum insanlarýn:

‘’Hey, sen çocuk.’’

Oysa benim bir adým var.

Bir de adým atmamýn yasak olduðu bir hayatým var illa ki gerisin geri kaçtýðým…

Bir de aralýksýz iþleyen bir sayaç içimde yüreðimin bitiþiðinde:

Bitmeyen bir sevgim var ve aralýksýz sevdiðim insanlar…

Ben sadece bir çocuðum.

Sevilmeye dair hayallerim var.

Lisedeki o genç kýzým ben ve þerh düþtüðüm okul sýralarý bir de kara tahta bir alýn yazým ve ben elimde tebeþir haybeden yazýyorum tahtaya:

Sinüs, kosinüs, hipotenüs…

Birileri siliyor bu sefer Ýngilizce sözcüklerle adýmlýyorum hayatý ve yabancý dilime eþlik eden yabancý kuþlar oysaki onlar da ben de kuþdilinde konuþup anlaþýyoruz.

Birileri isyan ediyor arkamdan:

‘’Büyü biraz.’’

Serpilsem de serpsem de ümidimi ve hayallerimi…

Büyümeyi reddediyorum. Ne anneyim ne kadýn ne insan ne çiçek ne de çocuk ne de melek.

Rengimle.

Dokunduðum o rakýmda ve de.

Hala su alýyor gemim ve ben düþ gücümü sonlandýrýp gerçek dünyaya dönüyorum ve önce kadýnlar sonra çocuklar firar ediyor gemiden.

Kimim sahi?

Madem dümen baþýndayým demek oluyor ki hayatýmý yönlendirebilirim isteðim doðrultusunda ve sadece ben baþarabilirim bunu üstelik kim olduðumun da artýk bu saatten sonra bir önemi yok iken ve hala çýnlýyor kulaklarým:

‘’Önce kadýnlar ve çocuklar…’’

Ben kim miyim?

Büyümeyi reddettiðime göre bir çocuk ve hala hayalleri olan bir kýz çocuðu üstelik benim ruhumun ve yüreðimin de bir dokunulmazlýðý varken…

Göz göze geliyoruz ama benden baþka gören yok týpký benim de baþkalarý tarafýndan görülmediðim gibi ve biliyorum artýk benim de birilerini görmezden gelmem gerekliliðini.

Hiç olmadýðým kadar mutlu ve huzurlu ve kendimle barýþýðým ve saçýmý yalayýp geçen rüzgâra tutunuyorum bu sefer aslýnda rüzgârýn ta kendisi olduðuma vakýf olup esiyorum ve esiyorum ve esnemeyen bir ip iken üzerinde yürüdüðüm, biliyorum yapmam gerekenleri ve dümeni ancak ben istediðimde kýrýyorum üstelik kýrýlmýþ yüreðimden etrafa saçýlan parçalarýn da artýk bir önemi yok iken…