Siyahların kadını/ annesi vermiş adını
Sönük bir gözle süzüyor
Bir sokak lambasını
Pencere kenarı çiçegi
Mor menekşesi/hani nerde eski neşesi
Gerdanına iz düşmemiş
Yağmur yıkar taşların yüzünü
Ayak izleri suyla birleşir
Acılarını yazamaz tebeşir
Siyahların kadını bu
Bir köşeye saklanmış ürkek gecesi...
Yalnız evlerin siyahlı kadını
Yüreğinde yükselir sesi
Gözleri acılara fısıldadı
Ağlayamadı canı yanarken
Aşık mı olmuş elleri kanarken?
Geceleyin aklına takıldı
Soguk duvarlarda gölgesi büyür
Sessiz bir bakış, tutuldu dili
Yanaştı rıhtıma veda gecesi
Siyahların kadını
Silip atmak istedi her şeyi
Gönlü küsmüş zevke sefaya
Yüzünde yorgun yılların izi
Kimse bilmemeli kırıldığını/her dakika vurulduğunu
Bedeni bir fırtına/bir tipi
Bir çığlık kopardı içine
Lakin
Zindana atılsa çıtı çıkmazdı
Üstelik orası ölümüne ayazdı...
Tek umut,/
Ikinci bahar, orası SON DURAK
Nidanur Demirci
(
Siyahların Kadını başlıklı yazı
Mavidüş tarafından
26.02.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
