Yar

YÂR


Alsın da rüzgâr seni sıkıldığın yerinden

Yağmurlara götürsün sırılsıklam olmaya.

Efsûnlu gözlerinin mahmur süzmelerinden

Erisin bitsin dağlar, kül olsun yalçın kaya.


Rüzgârlarla dağınık, yağmurla ıslak saçın

Şiir gibi dizilsin yorgun omuzlarına.

Ve aksın çift pınardan buğulu gözyaşların

Mey olsun çemenlerin ıslanmış tozlarına.


Lâl olsun tüm insanlar, boyunca akışından

Uzak dursun her fenâ, efsunkâr bakışından...


Ahmet KÖKEN